Press
March 1, 2008
Wie zich waagt aan Son House’s ‘Preachin’ Blues’ moet ofwel lef hebben, oftewel talent en goede smaak. Texaan Bret Mosley heeft deze alle drie. Ten eerste waagt hij zich, naast de drie covers, aan tien eigen nummers, die qua sfeer nauw aansluiten bij zowel bluesy als folky standaards. Bovendien combineert hij talent met een goede neus voor authentiek klinkende songs, maar eigentijds omgebogen. Als je bijvoorbeeld het gospelachtige ‘Deliver Me’ hoort of het folkbluesachtige ‘Run It Again’ dan zit je in de aura van respectievelijk Blind Willie Johnson en Phil Ochs. Op ‘Run It Again’ haakt Chris Zaloom in met subliem gitaarspel. Op de anders songs begeleidt Chris met pedaalsteelgitaar, terwijl Jason Novak aanvult met harmonicabegeleiding en John Luther met bas. Bret Mosley, die zelf de dobro hanteert, is dus in goed muzikaal gezelschap. Dat moet wel, want dit album werd Live opgenomen op twee dagen tijd in de Flymax Studio in Woodstock, al gingen er wel jaren voorbereiding aan vooraf. Wat op dit album ook opvalt, is de aparte stem van Bret, die heel soulvol alle gevoelsschakeringen in de songs weet te nuanceren. Zijn stem wordt vergeleken met die van Chris Whitley, waarin wat vonken Kevn Kinney of David Gray oplichten. Zelf vind ik zijn stem uniek, want in het aangrijpende ‘Raindrop’ of ‘Climbing The Floor’ hoor ik vooral een zanger die origineel en intens met muziek bezig is. Hij heeft natuurlijk de ervaring van het rondzwervend ‘busken’ op perrons, bushaltes of metro’s of waar door de muziek besmette artiesten maar aan de slag kunnen, meestal op plaatsen waar voorbijgangers pas stilstaan als de sound hen raakt. Bij Bret Mosley moeten er dan toch opstoppingen geweest zijn, want zijn lichthese stem trekt aan zoals een magneet het ijzervijlsel. Bovendien komt Bret uit een muzikale familie, waar de Tv moest wijken voor het draaien van old-time western- en countryplaten. Bret zelf noemt die muziek van zijn ouders ‘Oh Brother, Where Art Thou’ stuff, waarvan hij alleszins de authenticiteit heeft overgenomen. Af en toe voegt hij er wat funky ritmes aan toe, waardoor dit album wat moderne zwier meekrijgt. Op grond van ‘Light & Blood’ moet je wel denken dat bij Bret de muziek als fluor door zijn aders vloeit, want deze pure cd heeft alles om, zoals verborgen schatten, door een musicoloog/archeoloog ontdekt te worden.
—Marcie